Chapter 2 นัดเจอกันครั้งแรก

มาถึง Part  นี้ ก็คงต้องเล่าถึงการเจอกันตัวเป็นๆ ครั้งแรกของเรา

เป็นการนัดเจอกันที่ร้านกาแฟโปรดของปลาเอง ซึ่งนัดโดยปลาเอง แล้วปลาก็ไปถึงก่อนเอง

ถามว่า "ตื่นเต้นมั้ย?" ตอนนั้นมือไม้สั่นเหมือนกันนะ

มันจะเกิดคำถามหลายอย่างที่มีในใจ "กูมาทำไมเนี่ย?" "กูนัดผู้ชายมาเจอ?" "แล้วดันมาเร็วกว่าเค้าอีก"

คือคำถามเยอะอ่ะ นั่งรอไปก็ลุ้นไป รถที่มาจอดคันแล้วคันเล่าก็ยังไม่ใช่รถเค้าสักที
ต้องบอกก่อนนะว่าที่ปลาเป็นคนนัด เพราะตั้งแต่คุยกันมา สถานะมันคลุมเครือ 
ถามจากพี่ที่รู้จักทั้งพี่ตั้มและเราเค้าก็บอกว่า พี่ตั้มไม่กล้าชวนให้มาเจอกันหรอก 
เพราะเค้ากลัวว่ามันจะไม่เหมาะ ตอนนั้นคิดแค่ว่า อะไรคือไม่เหมาะ? 5555 
ทำอะไร เราทำในที่สาธารณะอยู่แล้ว
ดังนั้นไม่มีอะไรน่ากลัวเลย ปลาคิดว่าการที่เราจะคบใครสักคน 
การเจอกัน การได้มองหน้ามองแววตานี่คือการเริ่มต้นการรู้จักซึ่งกันและกันที่ดีที่สุดแล้วล่ะ
เนอะ ๆ ว่ามั้ย? 

.

.

.

.

.

4  ตุลาคม  2556 เวลา 8 โมงกว่าๆ

สักพักมีรถกระบะขับมาจอด ชายตัวสูง สวมแว่นกันแดด 

หุ่นบึ๊กเดินลงมาจากรถ แล้วก็เดินตรูดบิดเข้าร้านกาแฟไป

ปลานั่งในรถก็ได้แต่ขำท่าทางที่เค้าหันซ้ายหันขวาเข้าไปในร้านเพื่อมองหาเรา

วันนั้นเป็นวันศุกร์ค่ะ ปลาต้องใส่ฟอร์มโรงเรียนสีม่วง ปลาลงจากรถและยิ้มเล็กน้อยเดินไปหาเค้า

คือเข้าใจวินาทีนั้นมั้ย ของคนที่ไม่เคยเจอกัน แต่คุยกันเกือบทุกวัน

ช่วงแรกๆ เค้าจะโทรมาบ่อยมาก บ่อยจนปลารู้สึกอึดอัดว่าผู้ชายคนนี้ทำไมจิกจัง เป็นไก่เหรอ?

บางครั้งเราก็เลี่ยงรับสายนะ เราทำแบบนี้บ่อยมากจนคิดเหมือนกันว่าเค้าจะรู้สึกยังไง

เราสั่งกาแฟกันคนละแก้ว

ในใจน่ะปลาเขินนะ แต่เก็บอาการ อีกฝ่ายนี่สิ เรารู้สึกได้ว่าเค้า "อายมาก" 

เพราะเค้าวางมือวางไม้ไม่ถูกเลย หน้าก็อมยิ้ม แว่นก็ไม่ถอด

แต่เรานั่งเฉย พูดคุยกันนิดหน่อย เอาพออายนั่นแหละ มาดูนาฬิกาอีกที ... 9 โมงแล้ว....

"งั้นเราไปกันเถอะ เข้ารร.สายแล้ว" ปลาเตรียมจะลุก

"ขออีก 5 นาที" ได้มั้ย?

5555555555555 คุณพระ อะไรกันผู้ชายคนนี้ ขอนั่งมองหน้าชั้นอีก 5 นาทีหรา

จะเสี่ยวก็เสี่ยวแหละ ปลาก็ได้แต่หัวเราะทั้งที่ในใจอายเหมือนกันนะ ตั้งแต่มีแฟนหรือคุยกับใครมา

ไม่เคยมีใครขออยู่ต่อเพื่อจะนั่งอยู่กับเราแบบนี้เลย

และพี่ตั้มก็คือผู้ชายคนนั้นที่ทำแบบนี้เสมอ ทุกครั้งเวลาที่เจอกัน

เมื่อเราจะแยกย้ายกันกลับบ้าน พี่ตั้มจะขอต่อเวลาที่จะอยู่ด้วยกันทุกครั้ง :)

อยากบอกพี่นะ ว่าตอนแรกเค้ากลัวมาก เพราะมีอยู่หลายครั้งที่เค้ารู้สึกไม่มั่นใจในตัวเอง

"ถ้าเราไม่สวยล่ะ?" "ถ้าเค้าไม่ชอบเราล่ะ?" "ต่อไปจะได้เจอกันอีกมั้ย?"

ทุกคำถามมันเกิดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

หลังจากที่แยกย้ายกันกลับ ช่วงกลางวันพี่ตั้มก็โทรมา ถามโน่นนี่ว่ากินข้าวหรือยัง ทำอะไร

ทุกอย่างเป็นปกติมาก เหมือนที่เค้าทำมาโดยตลอด

:)

ขอบคุณนะที่วันนั้นจนถึงวันนี้พี่ก็ยังเหมือนเดิม

มีบ้างที่ปลางี่เง่า ไม่รับสาย แต่พอเราปรับเข้าหากันจนเข้าใจทุกอย่างก็ดีขึ้น

จำได้มีอยู่ครั้งหนึ่ง ปลาไม่รับสาย จนพี่ขับรถมาหาแล้วถามว่าเป็นอะไร

บอกตามตรงมันจะมีช่วงที่ปลาสับสนอยู่บ้างว่าอยากอยู่คนเดียวหรืออยากมีใครสักคน

สิ่งที่ทำให้เข้าใจอีกอย่างในวันนั้นและสัญญาว่าจะทำให้กันเสมอคือ "มีอะไรเราต้องคุยกันให้เข้าใจ"

อย่าปล่อยให้ปัญหามันเรื้อรังนานเกินไป แล้วเราจะอยู่ด้วยกันอย่างสบายใจและมีความสุข

... เที่ยวเชียงใหม่ 3 กันยายน 2557 ...